Posłoł nom Bóg cłowieka co by naucoł na świecie,
łodwiedził zakątki syćkie ka niemoc i biyda gniecie.
Ów cłowiek z Polski pochodził i stoł sie gazdą świata,
kozde stworzynie ludzkie uwazowoł za brata.
Polskie góry ukochoł, pokozoł krase, urode,
krzyz na Giewoncie wetknoł, ludzkość prosił ło zgode.
Kiej mu skrzypki zagrały „ Górolu, cy ci nie zol”,
serce rwało sie w góre, spoziyroł w strone hol.
Wezwoł Ducha Śwyntego, co by nos wyrwać z niewoli,
Maryja mu pumogła, bo zgadła co go tak straśnie boli.
I zstąpił Duch Świynty z nieba, łodmiynił ziymi łoblice,
wolność Polsce darowoł i nie łodprawił z nicym.
Jan Paweł Wielki i Świynty, z Domu Ojca nos widzi,
pewnie za grzychy narodu swojego teroz sie wstydzi.
A był to cłowiek posłany co by gazdować i ucyć,
tyn kraj , co niy posłucho, pewne, co bedzie buceć.

S. Małysa