To był 1997 rok. Podczas V Pielgrzymki do Polski, Ojciec Święty dotarł do małej miejscowości na Podkarpaciu. Zwykłe codzienne czynności w tym czasie stały się niezwykłe dla jej mieszkańców. Tuż przed przyjazdem Papieża Polaka, atmosfera w mieście stawała się coraz bardziej uroczysta i ludzie jakby weselsi, szczęśliwsi, choć napięcie dało się odczuć nawet najmłodszym. Dla mnie był to moment niezwykły. Nie znałam innego Papieża. Urodziłam się już gdy Karol Wojtyła rozpoczął swój pontyfikat jako Jan Paweł II. Świadomość tego, że w Stolicy Apostolskiej zasiada Polak, dawała mi poczucie bezgranicznego bezpieczeństwa duchowego. Pewnie dla całego mojego pokolenia współuczestniczenie we wspólnocie prowadzonej przez tą niezwykłą postać Papieża Polaka musiało stanowić drogowskaz na przyszłość. Nigdy nie udało mi się poznać tej euforii jakiej mój naród mógł doświadczyć w 1978 roku, ale wiem jak wiele ten człowiek dokonał zmian później w świadomości globalnej. I za to jestem wdzięczna losowi, że pozwolił mi być świadkiem tych zmian. Wtedy, w 1997 roku moje miasto przez krótką chwilę, podczas jednego dnia wizyty papieskiej stało się lepsze, wypiękniało i można było wyczuć w okrzykach ludzi, czy w radości wypisanej na ich twarzach, że stąpił Duch Święty i odmienił oblicze tej ziemi.