Nigdy wcześniej nie byłam na żadnej mszy z Janem Pawlem II. Nigdy nie byłam na żadnym spotkaniu, nigdy... Jakoś zawsze było mi nie po drodze. Także i wtedy w 2002 roku nie wybierałam się nigdzie. Szczególnie iz Papież miałbyc jedynie w Krakowie i okolicach... Moze gdyby przyjechał do Warszawy.... Jednak wtedy na kilka dni wcześniej zadzwoniła do mnie ciotka z pytaniem czy chcę wejściówki na mszę na Błonia. Nie wiem czemu powiedziałam że tak. Po rozmowie z ciotką zadzwoniłam do M. z pytaniem czy jedziemy. Powiedział że możemy spróbować... Trzeba było szybko cos zorganizować. Jazda samochodem nie miała sensu. W pociagach brak biletów, cudem załapaliśmy sie na dodatkowy lot do Krakowa. Przylecieliśmy dzień wcześniej. Aby dotrzeć na Blonia trzeba było wstać jakoś koszmarnie wcześnie. Iść przez pół miasta - organizacja trasy beznadziejna. W końcu dotarliśmy. Potem kilka godzin czekania i rozpoczęla się msza. Homilia wygloszona przez Jana Pawła - i pomimo wielkiego zmęczenia - radosć że się tam jest. Potem staliśmy na trasie przejazdu Papieża. Jechał wprost na nas. Zmęczony. Nie miał siły nawet unieść ręki w geście błogosławieństwa. Wtedy pomyślałam sobie że to pewnie jego ostatnia wizyta w Polsce a dla mnie jedyna, ostatnia okazja aby uczestniczyć w spotkaniu z Nim.