Pracowałem jako dziennikarz przy pielgrzymce 1997 roku. Słuchałem przemówień, przypominałem sobie poprzednie pielgrzymki, i zastanawiałem się: czego On ode mnie chce? Kiedyś zadał mi pytanie, które mną, bojowym, ironicznym trzydziestoparolatkiem “po przejściach” wstrząsnęło. Zapytał spokojnie: “Czy można powiedzieć »nie«?”. I ta Jego odpowiedź, która streszczała moje życie: “można, ale w imię czego?”. To był przełom. Musiałem “wejść w siebie”. Musiałem sobie i Jemu odpowiedzieć. To już nie było “bierzmowanie dziejów” na Błoniach 1979 roku. To było moje “bierzmowanie”. Dlatego dzisiejsze pytanie “TP” przypomina mi inne fundamentalne pytanie, zadane przez “Tygodnik” w 1972 roku: Kim jest dla mnie Jezus Chrystus? Po długim zastanowieniu mogę odpowiedzieć tylko tak: Jan Paweł II to moje spotkanie z Chrystusem. To kontynuacja Objawienia. Po prostu: Jezus objawia mi się w Nim. Namacalnie, żywo, osobiście i zobowiązująco. Miałem szczęście bezpośredniego z Nim spotkania. Już brakowało Mu sił. Już był słabszy. Klęczeliśmy przy Nim trzymając się z żoną za ręce, a On nas przytulał. I zniknęło wszystko, co nas otaczało. Byliśmy tylko my i On. I wiem, że Jego bez mała osiemdziesięcioletnia ręka była w stanie nas dźwignąć. I wiem, że Jego oczy nas przeniknęły. I wiem, że nie ma niczego, co pozwoliłoby nam powiedzieć “nie” na pytanie zadane na Błoniach w 1979 roku. Po pielgrzymce w 1999 roku napisaliśmy do Niego krótki list. Ważne są tutaj daty. Pielgrzymka zakończyła się w czwartek, 17 czerwca. List wysłaliśmy po południu w piątek, 18. W następny piątek, 25 czerwca otrzymaliśmy od Niego prywatny list. Nie z Sekretariatu Stanu, a od Niego. Ciepły, kochany, ojcowski list. I jak tu powiedzieć Mu “nie”? *** Tekt pierwszy raz zamieszczony w Tygodniku Powszechnym nr 36/2003 w ramach ankiety Jak papież wpłynął na moje życie