Mam 11 lat to niewiele moim zdaniem. Tak naprawdę nigdy nie miałam okazji ujrzeć na własne oczy Ojca Świętego. Bardzo tego żałuje. Pamiętam tylko niektóre fragmenty z jego życia gdy sie rodziłam z opowieści rodziców. Pamiętam, że Ojciec Święty zaczął chorować. Mimo to przybywał do ojczyzny. Zawsze przypominał i nigdy nie wypierał się Polski.
Mówił Polska moją Ojczyzną. Gdy w 2005 roku miałam okres przygotowań do I Komunii Świętej Ojciec święty już chorował. Modliłam się do Matki Bożej by wytrwał i towarzyszył mi w tej drodze dziecięcej podróży. Niestety nie udało się. Pamiętam te chwile wyczekiwania ludzi modlących sie o jego powrót do zdrowia i ........ dzwon. Dzwon kościelny i tą chwile gdy zdałam sobie sprawę, że to już koniec, że Ojciec Święty osierocił świat na zawsze, że już nie będzie jak dawniej, płacz, histerię świata i spuszczony przeze mnie różaniec. Do dzisiaj czuje jakąś część z tego dnia, pamiętam, obiecuje sobie że w przyszłości moje dzieci mogą o nim nie wiedzieć, ale ja dopilnuje tego by tak się nie stało by świat nie zapomniał o Wielkim Ojcu Świata, który zmienił go. Kiedy świat pędził ku elektronice stał się nowoczesny, prowadził nas byśmy się nie pogubili jak stado zabłąkanych owiec. wierzę że On na nas patrzy, na nasze czyny, wspomnienie jest ze mną, z wami, z nami. Zawsze będzie.
Ojcze Święty dla mnie jesteś, byłeś i będziesz ŚWIĘTY.

ZE WZRUSZENIEM W OCZACH SANDRA