Moje refleksje w dnia 8 kwietnia 2005 roku.

Piątek,
Dnia ósmego kwietnia Zapatrzeni w szklany ekran Przeżywaliśmy Twoje ostatnie pożegnanie.
Podniosła ,uroczysta, chwila,
Historyczna,
Jakiej jeszcze dotąd nie było.
Ulice wymarłe, Puste sklepy, Ustała ciężka praca,
Spokój i wielka cisza.
Oczy zamazane łzami,
Które same napływały.
Smutek i żal ogarniało serce,
Choć było do tej chwili przygotowane.
Oczy patrzą z niedowierzaniem,
Że Ciebie już nie ma.
Nie ma wśród żywych,
Że do nas już nie przemówisz.
Jak cudna jest technika,
Że zostawiła nam Twój głos,
Zapisany na płytach i taśmach,
I głos płynął w te wielkie smutne dni.
Ale Ty już żyjesz lepszym życiem,
Bez bólu, skarg i trosk..
To wszystko nam zostawiłeś, Nam żyjącym. Abyśmy jak Ty nieśli ten Krzyż,
Bo każdy niesie tylko swój, różnie,
Z wysiłkiem, bólem i krzykiem,
Raz po raz upadając pod jego ciężarem.
Ty nam pokazywałeś jak Go nieść,
Choć nielekko Ci było.
Nie każdy mógł unieść tyle
Obowiązków, cierpień i ludzkich grzechów.
Czy będziemy mocni duchem?
Czy starczy nam sił?
Abyśmy Go nieśli
Przez dalsze lata?
Czy będziemy się uczyć pokory?
I będziemy słuchać?
Jeśli ktoś do nas mówi,
Słuchać z cierpliwością.
Ty Ojcze Święty słuchałeś,
A słowa rozważałeś w sercu.
Umiałeś słuchać,
I rozwiązywać trudne sprawy.
Naucz nas roztropności,
Naucz nas mocnej wiary.
Abyśmy stanowili jedno
I mówili jednym, głosem.
Spraw aby Duch Święty jeszcze raz,
Spłynął na nasze domostwa.
Aby spłynął do naszych serc,
Bo jeszcze jest wiele serc zamkniętych na Ewangelię.
Ty Ojcze Święty i tak
Dokonałeś wiele,
Zburzyłeś mury, zburzyłeś czerwone idee
I połączyłeś ręce zwaśnionych.
Podałeś ręce Żydom,
Uścisnąłeś muzułmanów,
Całowałeś chorych i ubogich,
A głodne Murzyniątka brałeś na ręce.
Uczyłeś nas wszystkich kochać,
uczyłeś nas miłości do siebie,
Uczyłeś miłości do tych,
na których nieraz nie możemy patrzeć.
Niech Twoje ręce połączą nasze na znak pokoju,
I bądźmy wierni i wsłuchani w Twoje wielkie słowa otuchy:
„Nie lękajcie się”

Zbigniew