Józef Sebastian Pelczar (17 I 1842-28 III 1924): teolog, biskup; święcenia kapłańskie przyjął w 1864; studiował teologię i prawo kanoniczne w Collegium Romanum (późniejszy Uniwersytet Gregoriański) i w uniwersytecie Sapienza oraz w Liceum Świętego Apolinarego w Rzymie; po powrocie z Rzymu wykładał w Diecezjalnym Instytucie Teologicznym w Przemyślu; w 1873 opublikował książkę Życie duchowne, czyli Doskonałość chrześcijańska (t. 1-3), która zapoczątkowała jego bogaty dorobek z ascetyki; po wycieczce do Ziemi Świętej ogłosił książkę Ziemia Święta i islam (1875, cz. 1-2); w l. 1877-99 był profesorem na Wydziale Teologicznym UJ (1882-83 rektor; za jego rektoratu rozpoczęto budowę Collegium Novum); słynął z jasnych wykładów, pięknych kazań oraz talentów organizacyjnych; w 1899 został biskupem diecezji przemyskiej; w diecezji przeprowadził nowy podział terytorialny na dekanaty i parafię, starał się o zwiększenie liczby duszpasterzy i podniesienie poziomu ich wykształcenia, kładł nacisk na katechizację dzieci i młodzieży, zalecał duchowieństwu działalność charytatywną: zakładanie tanich kuchni, kas chorych, budownictwa dla ubogich, popierał tworzenie ochronek (i sam jedną ufundował), kółek rolniczych, kas pożyczkowych itp., opiekował się dziewczętami zagrożonymi moralnie, chorymi i ubogimi; w 1891 zainicjował utworzenie Bractwa Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polskiej, które opiekowało się rzemieślnikami, biednymi, sierotami i służbą; w 1894 założył w Krakowie Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego; od 1900 był posłem do Sejmu Galicyjskiego, w którym występował głównie w sprawie oświaty ludowej i chrześcijańskiego wychowania młodzieży; ważniejsze prace: Pius IX i jego pontyfikat (t. 1-2, 1887-88), Zarys dziejów kaznodziejstwa w Kościele Katolickim (1896-1900, t. 1-3), Prawo małżeńskie katolickie z uwzględnieniem prawa cywilnego obowiązującego w Austrii, Prusach i Królestwie Polskim (t. 1-3, 1883-83), Medycyna pasterska (1900); zmarł w opinii świętości, został beatyfikowany (1991) i kanonizowany (2003) przez Jana Pawła II; jego relikwie znajdują się w katedrze przemyskiej.

Urszula Ledóchowska (właściwe imiona: Julia Maria, 1865-1939): nauczycielka, społeczniczka; siostra Teresy; do zakonu urszulanek w Krakowie wstąpiła w 1886 (śluby wieczyste w 1889), w l. 1904-07 przełożona tego domu zakonnego; w 1907 wraz z grupą sióstr zakonnych wyjechała do Petersburga, gdzie założyły nową wspólnotę; l. 1914-20 spędziła w Szwecji i Danii, kontynuując pracę pedagogiczną; w 1920 zorganizowała autonomiczny klasztor w Pniewach k. Poznania, który dał początek kongregacji Najświętszego Serca Jezusa Konającego (urszulanki szare, od koloru habitu; L. została pierwszą przełożoną; dziś urszulanki pracują m.in. we Włoszech, Francji, w Niemczech, Finlandii, Kanadzie, Brazylii, Argentynie, Tanzanii, na Ukrainie i Białorusi); organizowała zakłady wychowawcze dla młodzieży, ochronki dla sierot, szkoły dla dziewcząt; beatyfikowana w 1983 i kanonizowana przez Jana Pawła II w 2003; spoczywa w kaplicy domu zakonnego w Pniewach.